Axel en Jasper
't Hoekie
Ze rondden allebei een studie af en leken klaar voor de grote wereld. Toch speelt het leven van Axel Groszpietsch en Jasper Koertse zich tegenwoordig vooral af binnen een straal van vierhonderd meter in Den Burg. Het middelpunt daarvan is restaurant ’t Hoekie aan de Gravenstraat, dat op 5 maart de deuren opende.
Jasper woont achter het restaurant, Axel op een steenworp afstand, boven de winkel van zijn moeder en zus in het centrum van Den Burg. Naast hun nieuwe restaurant gaan de jonge ondernemers samen met Jacqueline Schinkel van De Texelse Soepketel – én moeder van Jasper – de horeca in het nieuwe Thijssehuis verzorgen. En alsof dat nog niet genoeg is, runnen ze samen ook Skret Katering, waarmee ze diners, borrels en buffetten op locatie verzorgen.
Jeugdvrienden
Axel (25) en Jasper (24) kennen elkaar van de middelbare school. Jasper groeit op Texel op, Axel brengt zijn jeugd door in Harlingen. Op zijn dertiende verhuist hij met zijn moeder, broer en zussen terug naar zijn geboorte-eiland. ‘Ik had daar eigenlijk helemaal geen zin in’, vertelt Axel. ‘Ik zat een halfjaar in de brugklas en had net vrienden gemaakt.’ Op Texel sluit hij zich aan bij een voetbalclub en leert daar al snel nieuwe mensen kennen. Via Hannes Eelman ontmoet hij Jasper. ‘We zaten eerst niet bij elkaar in de klas, maar vanaf de tweede wel. Sindsdien zijn we eigenlijk onafscheidelijk.’
In 5 vwo zetten ze hun eerste stappen als ondernemers. Voor hun profielwerkstuk organiseren ze het Endless Summer Festival. ‘We moesten er een maatschappelijk thema aan koppelen’, vertelt Jasper. ‘Dus kozen we voor duurzaamheid. De opbrengst ging naar de Plastic Soup Foundation.’ Het evenement blijkt een succes en smaakt naar meer. ‘Na school gingen we vaak theedrinken bij mijn zus in de winkel aan de Binnenburg en zaten we te brainstormen over een eigen bedrijf’, zegt Axel. ‘Lange tijd droomden we van een broodjeszaak. In zekere zin komt dat idee straks alsnog terug in het Thijssehuis.’
Engeland en studiekeuzes
Jasper slaagt direct voor zijn vwo-examen en begint aan een studie bedrijfskunde. Axel zakt, mede door een onvoldoende voor Engels. ‘Mijn moeder grapte dat ik dan maar naar Engeland moest om de taal te leren. Dat idee bleef hangen.’
Hij volgt eerst het volwassenenonderwijs in Den Helder om alsnog zijn diploma te halen, maar voelt zich daar niet op z’n plek. Uiteindelijk vertrekken Axel en Hannes inderdaad voor enkele maanden naar Southampton om hun Engels te verbeteren. Ondertussen ontdekt Jasper dat bedrijfskunde niet bij hem past. Hij stopt met zijn studie en bezoekt zijn vrienden in Engeland. Via het staatsexamen halen Axel en Hannes alsnog hun vwo-diploma.
Na de zomervakantie pakt Jasper een nieuwe studie op. Hij kiest voor kunst en economie op de HKU in Utrecht, Axel richt zich op een studie bedrijfskunde in Amsterdam. ‘In die tijd zag ik die jongens veel minder en was ik vooral druk met vrienden in Utrecht’, kijkt Jasper terug. De interesse voor koken blijft bij zowel Jasper als Axel groot. ‘We werkten op Texel samen in de keuken bij strandpaviljoen TWAALF. In Amsterdam werkte ik daarnaast bij FYR, een restaurant voor casual fine dining, dat is opgebouwd rond de vier elementen uit de Noordse mythologie. Van de chef daar heb ik ontzettend veel geleerd.’
Ook Jasper raakt naast zijn studie in de horeca aan het werk. Hij komt terecht in de keuken van de Rotonde in Rotterdam, een restaurant met een groene Michelinster. ‘Ik ben opgegroeid met biologisch en plantaardig eten en wilde graag werken op een plek waar duurzaamheid centraal staat. Bij Rotonde ontdekte ik hoeveel er mogelijk is met Nederlandse producten.’
Pop-uprestaurant als kantelpunt
Terwijl Axel een master Finance vastknoopt aan zijn bachelor, trekt Jasper extra tijd uit voor zijn studie om bij de Rotonde te kunnen blijven werken. ‘Tijdens een stage bij een communicatiebureau in Amsterdam, dat onder meer voor Google en Bol.com werkt, ontdekt Jasper dat de reclamewereld hem uiteindelijk minder aanspreekt dan gedacht. ‘De reden dat ik deze studie ben gaan doen, is precies datgene wat ik nu het minst leuk vond.’ Met zware tegenzin rondt hij zijn studie af.
Zijn afstudeerproject blijkt achteraf een belangrijk keerpunt. ‘Ik maakte een concept voor een pop-uprestaurant met een kunstzinnige insteek voor het menu. Kort daarna werden we benaderd door Anneke Siebenga van Anneke’s Kitchen. We mochten daar vijf weken lang, twee dagen per week, een pop-uprestaurant draaien. Ik was direct enthousiast, want ik was er al uit dat ik in de horeca verder wilde met een eigen zaak. Ik ben zelfs nog bezig geweest met een ruimte in Utrecht, om daar een cateringbedrijf te starten.’
Axel twijfelt in eerste instantie nog. ‘Ik stond echt op een kruispunt: zoek ik een baan in de richting van mijn studie of ga ik verder met mijn passie én dan ook nog eens terug naar Texel? Uiteindelijk koos ik toch voor het laatste. Misschien toen nog met de gedachte na de zomer is het weer af.’
De pop-up krijgt de naam ’t Hoekie en is meteen succesvol. De tien dagen die ze mogen invullen, zit het restaurant vol. ‘Nog voordat die periode voorbij was, werden we benaderd door Joran Timmerman en Valerie Jongeneel om ook Op Oost een pop-up te verzorgen.’ Daarna volgt deelname aan Texel Culinair, waar ’t Hoekie als nieuwkomer direct de tweede prijs haalt. ‘Toen kregen we echt het gevoel dat we met iets goed bezig waren. De jury is immers deskundig en bestond uit mensen die we niet kenden en die vooral van de overkant kwamen.’
Vaste plek
Net als de pop-ups kwam ook de huidige locatie onverwachts op hun pad. ‘We werden benaderd door een makelaar over het pand in de Gravenstraat. Die was getipt dat wij misschien wel interesse hadden. Het restaurant stond al enige tijd leeg. Erboven is een B&B en erachter een woning. We waren er weleens langsgelopen, maar hadden geen concrete plannen om er iets mee te doen.’
Jasper is direct enthousiast, maar Axel heeft bedenktijd nodig. ‘Nu werd alles ineens heel definitief. Daar wilde ik goed over nadenken. Samen met Jasper heb ik alles op een rij gezet en besloten we ervoor te gaan.’ Na een korte verbouwing volgt de opening begin maart. ‘We zijn gestart met vlees, vis en vega in een vast vier- of vijfgangendiner. Fine dining met een Texelse twist: toegankelijk en laagdrempelig. Inmiddels hebben we ook losse gerechten op de kaart, voor bij de borrel bijvoorbeeld. We werken zoveel mogelijk met producten van het eiland, en anders uit Nederland. Soms is dat lastig, omdat er op Texel geen kassen zijn en de keuze in de winterperiode daardoor beperkter is. Soms moeten we kiezen tussen biologisch of lokaal, omdat de combinatie er dan niet is. Kwaliteit staat altijd voorop. Nu het zomer wordt, is er op Texel weer meer keus. En ons netwerk wordt groter. We zijn voortdurend op zoek naar boeren en tuinders die bij ons passen. Zo werken we bijvoorbeeld met de lupinebonen van Lap uit Den Hoorn.’
Thijssehuis
Omdat ’t Hoekie vier dagen per week open is, zien Axel en Jasper ruimte voor meer activiteiten. Samen met Jacqueline Schinkel gaan ze daarom de horeca in het nieuwe Thijssehuis verzorgen. ‘Jacqueline was al benaderd voor de horeca daar en nu gaan we dat met z’n drieën doen.’ Voor het Thijssehuis wordt de formule anders. ‘We denken aan een huiskamersetting met eenvoudige gerechtjes en broodjes. Anders dan in ’t Hoekie, maar de doelgroep is natuurlijk ook heel anders. Iedereen moet zich welkom voelen.’
Skrep
Naast het exploiteren van de horecalocaties gaan ze ook door met hun cateringtak Skret Katering. ‘Dat is afgeleid van het Texelse woord skrep, wat zoiets betekent als gezellig samenkomen. Voor niet-Texelaars lijkt het misschien op crap, dus dat vond ik destijds niet zo handig’, vertelt Jasper, ‘daarom is het Skret geworden.’ Volgens de ondernemers versterken de activiteiten elkaar en wordt het bijvoorbeeld makkelijker om personeel aan te nemen. ‘Het zit allemaal dicht bij elkaar’, zegt Axel. ‘Als het rustig is in het Thijssehuis, kun je daar voorbereidingen doen voor ’t Hoekie of een cateringklus. Die afwisseling vinden we juist mooi.’
En die cirkel van vierhonderd meter in Den Burg? ‘Die bevalt uitstekend! Veel beter dan dagelijks in de file op de A10’, besluit Axel.
